Cali – światowa stolica salsy
Zanim zaczniesz czytać, włącz muzykę. Moje podróże bez niej wyglądałby całkiem inaczej 🙂
Przyznaję się! Wcale nie przyjechałam do Cali, aby zwiedzać miasto. Przyjechałam tam, żeby tańczyć, bo przecież Tańcząca ze światem nie mogłaby opuścić światowej stolicy salsy.
To właśnie salsa przyciąga do Cali tłumy turystów, którzy, gdyby nie ona, pewnie nigdy by tam nie zawitali. Skąd wzięła się salsa w Cali i dlaczego to właśnie to miasto zostało jej stolicą? Tak naprawdę salsa powstała w Nowym Jorku. Jako miejscowy taniec wytworzyli ją mieszkający tam latynosi. Podczas powrotu do swoich domów musieli przepłynąć przez Ocean do kolumbijskiego portu Beunaventury, a później do swoich miast. Dużo osób podczas drogi do domu osiadło w Cali poszukując lepszego miejsca do życia. Dlatego właśnie tutaj salsa jest bardziej popularna niż w innych kolumbijskich miastach. Miejscowe legendy opowiadają o diable, który związał nogi mieszkańcom i dlatego właśnie tańczą takimi małymi kroczkami. Miasto przyciąga nie tylko osoby, chcące nauczyć się salsy, przyciąga również profesjonalnych tancerzy z całego świata, którzy marzą o spełnieniu swoich tanecznych marzeń i zatańczeniu w słynnym Circuito. To show, które odbywa się w każdy ostatni piątek miesiąca. Na scenie można zobaczyć prawie 300 tancerzy. Wyobraźcie sobie, że w Cali mieszka 2000 profesjonalnych tancerzy…. Dla mnie to niepojęta liczba.
Po kilkudniowym odpoczynku w górach miałam dużo energii do tańczenia. Od razu wiedziałam, że wszystkie wieczory będę miała zajęte. Uprzedziłam też Julka, że odpoczywać będę w ciągu dnia… Miałam ambitny plan: znaleźć nauczyciela tańca, szybko jednak przekonałam się, że wcale go nie potrzebuję i najbardziej potrzebna mi praktyka, bo salsa calenia to nie to samo co salsa liniowa, którą tańczę ja! Już pierwszej nocy wyszliśmy z Julkiem do klubu. Miałam do wyboru kilka opcji: kluby z salsą dla normalnych ludzi (ale oni podobno też tańczą normalnie), kluby z mixem (ale tam jest nie tylko salsa i bachata, ale również ballenato, którego nie znoszę), oraz kluby z salsą dla turystów (ale tam chodzą również profesjonalni tancerze, którzy chcą się popisać przed turystkami tzw. Gringokisser J (pols. Całowacze turystek) . Zgadnijcie co wybrałam! Mimo mojej niechęci do komercyjnych miejsc, chciałam zobaczyć dobrych tancerzy. Pojechaliśmy więc z Julkiem do ……, klubu w którym główna część imprezy znajdowała się na parkingu, bo przecież w środku za mało miejsca, za duszo…. Normalni ludzie, którzy chcieli potańczyć, szli do środka, gringokiserzy, tańczyli na zewnątrz pokazując przyjezdnym blondynkom swoje umiejętności. Czas spróbować. Wyszliśmy z Juliem na parkiet, z trudem usiłowałam naśladować jego małe kroczki. -To ma być salsa?- myślałam, patrząc na tańczące dookoła nas pary, które przebierały nogami szybciej niż można sobie to wyobrazić. Jedna piosenka z J. kolejna…. Później wpadłam w szpony gringokissera i jak najszybciej chciałam się z nich uwolnić! Jeszcze zdziwił się, widząc moją zniesmaczoną minę. – u nas tak się nie tańczy – powiedział – tańczymy blisko siebie. Rozumiem, że chłopak chce potańczyć, ale w mojej kulturze nie tańczy się przyklejonym do dziewczyny. Szczególnie, jeśli nie jest to własna dziewczyna. Jak najszybciej zakończyłam nasz taniec a przy prośbie o kolejny: podziękowałam.
Normalni kolumbijczycy nie tańczą świetnie, ale jedno jest pewne. Czują to! Salsa ich przenika. Nawet jeśli nie znają pokazowych figur, salsa w ich wykonaniu ma w sobie coś, czego nigdy nie będzie miała salsa tańczona przez przeciętna polską parę. Technika, techniką, ale geny robią swoje! Oni mają to we krwi!
Przez tydzień pobytu w Cali odwiedziłam mnóstwo klubów salsowych, łącznie ze słynnym „Bronksem” (dyskoteką dla „czarnych”, w której ja i moi znajomi byliśmy jedynymi białymi). Podczas całej mojej podróży w żadnym innych miejscu nie byłam tak długo jak w Cali. Spędziłam tam tydzień odejmując tylko jeden dzień na Buenaventurę, bo akurat tego dnia nie ma w Cali salsotek.
