Paragwajska polka

Paragwajska polka

 Zanim zaczniesz czytać, włącz muzykę. Moje podróże bez niej wyglądałyby całkiem inaczej.

 

Paragwaj? Para… co? Gdzie to jest – słyszałam od znajomych, którzy zdziwieni nazwą nieznanego im kraju zastanawiali się, czy aby nagle z Ameryki południowej nie przeniosłam się gdzieś do Afryki.

Paragwaj  jest niedoceniany jest przez turystów, podróżników oraz włóczęgów, a przewodniki opisują ten siedmiomilionowy kraj na  zaledwie kilku stronach. Sami jego mieszkańcy uważają, że nie ma tam zbyt wiele ciekawego.

– po co przyjeżdżasz do Paragwaju? – dostałam wiadomość od chłopaka z którym skontaktowałam się na CS – tutaj nie ma zbyt wiele do zobaczenia.

Dla mnie było. Coś co koniecznie chciałam poznać i dowiedzieć jak to się stało, że każdy paragwajczyk bardzo dobrze zna słowo „polka” . Bynajmniej nie chodzi tu o dziewczynę, ale o narodowy paragwajski taniec.

Postanowiłam za wszelką cenę odnaleźć jego historię i dowiedzieć się co ma wspólnego z naszymi pięknymi dziewczynami, albo choćby z czeskim tańcem (tak, polska jest czeskim, a nie polskim tańcem).

Polka, poza nazwą nie ma nic wspólnego z tą europejską, rytm, instrumenty i muzyka są całkiem odmienne, a nazwa przybyła tam prawdopodobnie w epoce kolonizacji i misji jezuickich. Pomimo tego, że czechów jest tam niewielu, europejska polka, już wtedy była bardzo rozpowszechniona w całej europie i prawdopodobnie to niemieccy imigranci (których w Paragwaju jest najwięcej),  nadali tę nazwę ludowemu rodzajowi tańca.

I tutaj pojawia się nieścisłość, bo skoro nazwa europejska, to polka powinna być tańczona przez imigrantów, którzy w większości stanowią klasę wyższą Paragwaju, jednak jest całkiem na odwrót.

Jest to taniec klas niższych. W historii Paragwaju był okres, kiedy oficjalnie panował zakaz tańczenia polki w miastach, mimo wszystko była ona tak mocno zakorzeniona w tradycji, że przetrwała. Przetrwała w klasach niższych, bo bogaci paragwajczycy odcinają się od tradycji. Nie tylko nie chcą tańczyć ludowych tańców, ale również posługiwać się tradycyjnym językiem jakim jest guarani.

Miałam dużo szczęścia, ponieważ przyjechałam do Asuncion na festiwal tańca ludowego. To tam miałam okazję nauczyć się pierwszych kroków polki. Brakowało mi tylko tradycyjnej sukienki z  falbankami.

 

Niestety przepadły mi wszystkie filmy z Paragwaju, więc nie zobaczycie jak poszła mi nauka tego niezwykłego tańca. Może nawet lepiej 🙂